Βιογραφικό Καλλιτέχνη
Ο Γιώργος Ιωάννου (1926-2017) ήταν Έλληνας ζωγράφος και χαράκτης. Γεννήθηκε το 1926 στην Αθήνα. Θεωρείται βασικός εκπρόσωπος και πρωτοπόρος της Ποπ Αρτ στην Ελλάδα.
Εκείνος που έβαλε τα κόμικς και την σφοδρά υποτιμημένη αισθητική τους στις γκαλερί, εκείνος που τα έργα του δεν μοιάζουν με κανενός άλλου. Βαθιά πολιτικός, πάντα υπαινικτικός, ζωγραφίζει σαν να σε καλεί να διαβάσεις μια ιστορία, ή να αποκρυπτογραφήσεις ένα ποίημα. Αν θέλεις να το βάλεις σε λόγια μπορείς, αν πάλι όχι δεν πειράζει.
Στο έργο του, που κινείται στο χώρο της Ποπ Αρτ και των κόμικς με διάχυτη την κριτική παραστατικότητα, έχει δημιουργήσει ένα χαρακτηριστικό προσωπικό ιδίωμα. Ενδιαφερόμενος για το τοπίο, τη νεκρή φύση, τα εσωτερικά αλλά και την ανθρώπινη μορφή, ακολούθησε στα πρωιμότερα έργα του τις αντιλήψεις του ιμπρεσιονισμού. Στη συνέχεια, υιοθετώντας χαρακτηριστικά της ποπ αρτ και χρησιμοποιώντας την τεχνική των κόμικς, στράφηκε στη σάτιρα της κοινωνικής και πολιτικής πραγματικότητας, δημιουργώντας συνθέσεις με σουρεαλιστική ατμόσφαιρα και συμβολικούς υπαινιγμούς.
Με σπουδές ζωγραφικής σε Αθήνα και Παρίσι, και την πρώτη ατομική του έκθεση να πραγματοποιείται το 1959 στην Γκαλερί Ζυγός, ο Γιώργος Ιωάννου ακολούθησε αρχικά την σχολή του ιμπρεσιονισμού, προτού στραφεί στην ποπ αρτ και την τεχνική των κόμικς, για να καταπιαστεί με τη σάτιρα της κοινωνικής και πολιτικής πραγματικότητας, δημιουργώντας συνθέσεις με σουρεαλιστική ατμόσφαιρα και συμβολικούς υπαινιγμούς.
«Ο Γιώργος Ιωάννου ήταν ένας ζωγράφος-παραμυθάς» έγραφε ο Χριστόφορος Μαρίνος, επιμελητής της αναδρομικής του έκθεσης πριν από δύο χρόνια στην Πινακοθήκη του Δήμου Αθηναίων. «Ένας υπαρξιακός ζωγράφος με σπάνιες αφηγηματικές ικανότητες, ένας ζωγράφος-συγγραφέας που κατανόησε τη λειτουργία της ανάγνωσης και ανέδειξε την αξία της μέσω της ζωγραφικής. Κάθε πίνακας του Ιωάννου είναι και μια σελίδα, ή τουλάχιστον έτσι θα πρέπει να αντιμετωπίζεται: ως μια πυκνογραμμένη σελίδα στην οποία ο ζωγράφος επιχειρεί να αποδώσει την περίληψη του (προσωπικού του) κόσμου, ενός κόσμου παράλογα λογικού».
